June 29, 2011

රස්තා.

මම : හලෝ මල්ලියා කෝමද ? සෑහෙන කාලෙකින් දැක්කේ.

රස්තා : අලෝ ශාමින්ද අයියා. පිස්සු කොර ඈ.

මම : ඇයි මල්ලී මොකෝ කේස් එක.

රස්තා : නෑ නෑ අයියා ගොඩ කාලෙකින් දැක්කේ නැති හින්දා. කෝමද ඉතිං. දැන් වැඩිය ඩිස්ප්ලේ වෙන්නේ නැත්තේ මොකෝ.

මම : ඒක මිසක්කා. වැඩ මල්ලී මේ දවස් වල. මොකද මල්ලී මේ දවස් වල කරන්නේ.

රස්තා : මුකුත් නෑ අයියා. රස්තා තමා.

මම : රස්තියාදු ගහන්න එපා බං.

රස්තා : අයියට සෝට්ද ?. රස්තියාදු නෙමේ රස්තා රස්තා.

මම : මොකා. රස්තා. ඒ කවුද ?.

රස්තා : ඒ ......... දන්නේ නෑ වගේ අහන හැටි. අයියලා ඉස්තර රස්තා ගැහුවා. අපි දැන් රස්තා ඉස්සරහට අරගෙන යනවා.

මම : අපි ගැහුවේ මල්ලී රස්තියාදු නේ.

රස්තා : පිස්සුද අයියා. අයියා දන්නේ නැතිවාට ඒක තමා රස්තා ඉස්ටැයිල් එක. අයියාට තේරෙන්නේ නෑ.

මම : ආ ......... ඇත්තද ?. මොකද මලේ ඇස් දෙක බර වෙලා වගේ. නිදි මැරුවද ඊයේ.

රස්තා : අපේ කොල්ලෙක් ආවා ගෙදර අයියා. මිනිහා ගාව පොඩ්ඩක් තිබිලා ඔතලා ගැහුවා.

මම : ඒත් රස්තෙක්ද බං ආවේ.

රස්තා : අයේ මොනවා අහනවද අයියා. මිනිහා එල රස්තෙක්. එනිටයිම් හදේ.

මම : අම්මට සිරි. යකෝ උබේ අතේ තියෙන බෑන්ඩ් ගොඩ. ගෙදරින් බයින්නේ නැද්ද බං.

රස්තා : ‍ගෙදර ගානට මෙයින්ටෙයින් කර ගන්න ඕනා අයියා. මේ ....... අළුතෙන් ගහපු ටැටූ එක.

මම : යකෝ ග** කොලේම ගහල නේද අතේ.

රස්තා : ආයේ ‍මොනවද බොබා වගේ තමා. රොකම තමා.

මම : බොබා රොක දැම්මද බං.

රස්තා : ආයේ මොනවද. රස්තා ඉස්ටයිල් එක ගෙනාවේ බොබා‍‍නේ අයියා. අයියෝ අයියලා තාම දන්නේ නැද්ද ?. ඇයි රෙගේ ස්ටයිල් එක.

මම : අපි මොනවාද බං දැන් දන්නේ. අඩේ මේ ටී ශර්ට් එ‍කේ ඉන්‍‍නේ චේ ගුවේරා නේද ?.

රස්තා : චේ නම් තමා. හැබැයි ගුවේරා කියලා කෑල්ලක් තියේද දන්නේ නෑ.

මම : එතකොට මෙයත් රස්තා කෙනෙක්ද බං.

රස්තා : මම හිතන්නේ ඒම වෙන්න ‍ඕනා. කෝමද ඩයල් එක. අපි වගේම තමා.

මම : උබ ඇත්තටම දන්නේ නැද්ද බං චේ ගැන.

රස්තා : නෑ අයියා සිරාවටම දන්නේ නෑ. මම එකෙන්ම දන්නේ මිනිහා රස්තා පොරක් කියලා විතරයි.

June 20, 2011

දෙවසරක් සපිරුණු සොදුරුම දිණය.

පළමුවෙන්ම කියන්න ඕනා මගේ කලින් පෝස්ට් එකට ඒ කියන්නේ උපන්දින පෝස්ට් එකට සුභ පතපු සියළු දෙනාට බෝම් ස්තූති. ඒ පෝස්ට් එකෙන් පස්සේ අද වෙනකන්ම පෝස්ට් එකක් ලියන්න වෙලොවක් නොතිබුණා වගේම ජාලේ සැරි සරන්නත් වෙලාවක් මට වැඩිය ලැබුණේ නැති තරම්. කෝමනමුත් අද මට විශේෂ දවසක්.

අද මට විශේෂ දවසක් වෙන්නේ මගේ ආදරවන්තිය මට දෙවෙනි වතාවට ආදරය ප්‍රකාශ කරලා අදට අවුරුදු දෙකක් වෙන නිසයි.

කලින් පෝස්ට් එක බලපු අයටනම් ටිකක් පැටලලි සහිත ඇති. මෙන්න මෙහෙමයි කථාව.

මේ කථාව පටන් ගන්නේ උ / පෙ ලියන්න ඉස්කෝලෙට ගිය මුල් කාලේ ඉදලා. ඒ කාලේ තමා මගේ ප්‍රථම ආදරය ඇති උනේ. ඒ අපේ ඉස්කෝලෙට අළුතින් ආපු ගෑණු ළමයෙක්. ඇති උනාට වැඩි වේගෙන් ඒක කැඩිලා ගියා. කොයි දේ වෙන්නෙත් හොදටයි කියලා හිතාගෙන මාත් හිටියා.

අපේ පංතියේ තමා උ / පෙ පන්ති වලින් අඩු වෙන්ම ළමයි හිටිය පංතිය. වැඩිපුරම හිටියෙත් අළුතුන් ආපු අය. අපි ඉතිං පරණ කස්ටිය නිසා අපිට සෑහෙන මොකක් හරි එකක් තිබුනා. අපිත් ඉතිං අයියලා වගේ හිටියා.

ඔය අතරේ තමයි හැම උසස් පෙළ පංතියකින්ම විනෝද චාරිකාවක් යන්න අවසරේ විදුහල් පති තුමාගෙන් ලැබුණේ. අනිත් පංති වල ළමයි වැඩිය හිටි නිසා එයාලට යන්න උනේ ඉස්කෝලෙන් යන විදියට. අපි ඉතිං ටික දෙනා හින්දා නිවාඩු දවසක් යොදා ගෙන ගමන ගියා. පංති බාර ගුරු තුමා අතුළුව.

ගියේ ඉතිං අම්බුළුවාව ජෛව විවිදත්ව සංකීරණය ඇතුළුව ගඩලාදෙනිය ඇම්බැක්කේ වගේ තැන බලන්න.

ඉතිං මේ චාරිකාව ගිහින් එනකොට තමා මට මගේ සුදු මැණිකේ ඉස්සෙල්ලාම මම ඔයාට ආදරෙයි කව්වේ. ඒ මගේ උපන්දිනේ දවසේ.

ඉතිං එදා ඉදලා අපි ආ‍ද‍රෙන් උන්නා. එකට කෑවා බිව්වා. එකට පංති ගියා. එකට ඉස්කෝලේ වැඩ කලා. මාත් ඉතිං මොනවට මේවා හොරෙන් කරනවද කියලා හිතලා ‍ඕන දෙයක් වෙච්චාවේ කියලා ගෙදරට කීවා. කිව්වට පස්සේ තමයි හිතුනේ නොකියාම හිටියානම් හොදයි කියලා.

කෝම හරි අපේ අම්මා තාත්තා දෙන්නම තදින් විරුද්ධ උනා. මට කරන්න කිසිම දෙයක් තිබුණෙත් නෑ. අන්තිමට මම අම්මලාගේ පැත්ත ගත්තා.

එදා ඔය කොච්චර අඩන්න ඇද්ද ?. ඒත් ඔයා මට සමාව දුන්නා. මට ඔයාගේ මූන කෙලින් බලාගෙන එදා ඉදලා කථා කරන්න බැරිව ගියා. ඔය හම්බ උන හැම වෙලාවෙම මට ඒක තේරුනා. ඒත් ඉතිං මම මොනවා කරන්නද ?. 

එදයින් පස්සේ මට වැඩිය ඉස්කෝලේ යන්න හිතුනෙත් නෑ මම ගියෙත් නෑ.

කෝමනමුත් උ / පෙ විභාගෙන් පස්සේ මට තවත් එයාව දකින්න ලැබුණේ නැති තරම්. නමුත් මගේ හිතේ එයා‍ගේ මතකය නම් ඕනාවටත් වඩා තිබුණා.

ජීවිතයේ හැල හැප්පීම් රාෂියකට පස්සේ මට ආයෙත් දවසකදි මගේ සුදූ මට ආයෙත් ලැබුණා. ඒකනම් අදටත් හීනයක් වගේ. කෝමනමුත් මට ආයේ ජීවිතය ලැබුණා කියලා මට හිතුනේ හරියටම අද වගේ දවසක මීට අවුරුදු ‍දෙකකට කලියෙන්.

මෙතෙක් ආ ගමන් මග ගැන කියකවා නම් මේ තමා මගේ ජීවිත කාලෙම ගත කරපු සොදුරුම කාලය. ඒ දේ මට ලැබුණේ මගේම සුදු මට ආයෙත් ලැබුණු නිසා. මේ ලිපියත් හදිස්සියේ ලියන නිසා කථාව බෝම් කෙටියන් තමා ලියන්න සිද්ද උනේ.

මේ තමා අපේ ආදරණිය තුන් වෙනි අවුරුද්දේ ආරම්භය. ඒ වගේම මගේ සුදූට එදා වගේම අදත් මම පොරොන්දුවක් වෙනවා.

ඒ තමා අයේ කවදාවත් ඔයාව මගෙන් ඈත් කර ගන්නේ නෑ. 

මගෙ සුදු මැණිකෙට මම හැමදාමත් ආදරෙයි. 





June 3, 2011

අදයි මගේ උපන්දිනේ.

ඕන් ඉතිං දවසින් දවස ගෙවිලා කෝම හරි මම 24 වෙනි ‍විය සම්පූර්ණ කලා. ඒ කියන්නේ මම දෙන් අවුරුදු 24 ක කොළුගැටයෙක්. සන්තෝසේ බැරුවා.

මෙන්න මගෙන් ඉල්ලපු කේක් එක.

මම ඉපදුණු දවස වගේම මගේ ආදරවන්තී මට ඉස්සෙල්ලාම ආදරෙයි කියපු දවසත් අද තමයි. ඒ මීට අවුරුදු 8 කට කලින් අද වගේ දවසක. ඒ දවස ගැනත් මම ළගදිම කියන්නම්.


ඒ වගේම අපේම කියලා ගෙදරකට ආවෙත් අද වගේ දවසක. ඒ මීට අවුරුදු 4 ටක කලියෙන්. එදානම් පුදුම සහනයක් අපේ හිත් වලට දැනුනේ. තාමාත් ඒ දේ දැනෙනවා. 


බලාගෙන ගියාම ජීවිත් වැදගත්ම සිද්ධි ටික වෙලා තියෙන්නේ මගේ උපන්දිනේ දවසේ. ඒකත් පුදුම සිද්ධියක් තමයි.